Wie schrijft, die blijft.
Home » Blogs
krul1-46.gif

04-08-2015 Oba Amsterdam

11794242_1646360388933339_4254639621042090773_o.jpg

Hoewel de zenuwen het hele weekend bij tijd en wijlen aanwezig waren geweest, was het niets vergeleken bij wat ik voelde toen ik voor het kolossale gebouw stond. Met een kleine tussenstop bij Starbucks was ik nog veel te vroeg voor mijn afspraak, dus streek ik neer op de trap aan de zijkant van het pand. Terwijl de minuten langzaam door tikten, probeerde ik afleiding te zoeken door de omgeving te observeren. Ondanks de drukte om me heen kon ik aan niets anders denken dan aan het gesprek wat gepland stond voor 15.00. Ik had me voorgenomen om het over me heen te laten komen en er maar het beste van te maken, al wist ik van te voren eigenlijk al dat dit niet mijn ding zou worden. Onvoorbereid en onwetend stapte ik het gebouw binnen, waar ik de lift nam naar de vierde etage. Zodra de deuren open schoven, stapte ik de open ruimte binnen, waar mijn ogen direct naar de twee zuilen werden getrokken van Amsterdam FM. Ik kon zien dat Bert van Galen nog druk in gesprek was dus deed ik een rondje over de etage. Ronddwalend over de verdieping, waarbij mijn gedachte even werden afgeleid totdat Bert van Galen op mij af kwam lopen. Een vriendelijke man met een rustige uitstraling die mij met een glimlach de hand drukte en mij te kennen gaf dat ik alvast aan de tafel kon gaan zitten terwijl hij koffie ging halen. ‘Dit gaat fout’, dacht ik toen ik plaats nam aan de tafel en de camera’s en microfoons zag staan. Had ik nog geen last van opvliegers gehad, dan was dat een mooi moment geweest om daar mee te beginnen. Het zweet brak me uit, helemaal bij zien van de dubbele rij stoelen die aan de zijkant stonden opgesteld voor eventueel publiek. Net toen ik dacht dat ik de lift nog wel zou halen om op de vlucht te slaan, kwam Bert terug met koffie en ging op zijn plaats zitten. De beste man deed zijn best om mij op mijn gemak te stellen wat redelijk lukte, totdat er een man aanschoof waarbij ik sterk het gevoel kreeg dat ik te maken had met de Amsterdamse Jochem Myjer. Rob Zwetsloot, zo stelde hij zich voor en ook hij probeerde mij gerust te tellen. Op de vraag van Rob of hij mij mocht filmen en met het idee dat het voor zijn website was, zei ik ja. Nog voordat ik op de aangewezen stoel zat om een stukje te filmen, wist ik al dat ik dat een carrière bij de televisie ook wel kon vergeten. Na twee korte filmpjes was Rob daar kennelijk ook achter gekomen, want ik mocht weer plaats gaan nemen aan de tafel. Met Anco van Hal links aan mijn zijde en de zeer muzikale en ik kan wel zeggen zeer talentvolle Anneroos Schoeman en Maartje Duivenvoorden bekend als het damesduo ‘Aquarium’ dat achter ons klaar ging zitten voor hun optreden, was het wachten tot we konden starten. Na een korte inleiding van Bert was het de beurt aan Rob. Ondanks dat er mij al was verteld dat ik me er niets van moest aantrekken, viel mijn mond open toen de razende Roeland zijn A4'tje begon af te werken. De woorden die deze energieke man naar buiten gooide ontgingen me totaal, omdat ik alleen maar kon denken dat ik de volgende was. Alsof er twee handen om mijn keel zaten, hard knepen maar niet hard genoeg zodat ik nog net lucht kon krijgen, luisterde ik naar Bert die mij aankondigde. Bij de eerste vraag klapte ik al dicht en schudde direct nee met mijn hoofd. Het duurde even voordat ik me herpakte en hem antwoord gaf. Als ze me nu zouden vragen wat de eerste vraag was, ben ik helaas genoodzaakt om weer met mijn hoofd te schudden en als ze een woordenboek zouden uitbrengen onder mijn naam, dan mag het woordje uh zeker niet ontbreken. Het hele interview ging als in een roes voorbij, waarbij ik totaal van slag was, maar er toch stiekem ook wel van genoot. Tijdens een kleine onderbreking, waarbij Rob liet blijken dat hij het filmpje over wilde doen, omdat hij kennelijk toch iets in mij had gezien waar ik zelf geen weet van had, stemde ik toe. Ergens achteraf, tussen de boeken van etage vier en voor de camera vuurde hij de vragen om me af, terwijl Anneroos en Maartje iets verderop hun liedje ten gehore brachten. Na het filmen en mijn ‘interview’ bleef ik nog even luisteren naar de meisjes waarna ik afscheid nam en er als een haas vandoor ging. Het was een ervaring die ik voor geen goud had willen missen. Bert van Galen, bedankt voor deze kans, al had ik het zoveel beter kunnen doen als ik mijn zenuwen onder controle had kunnen houden. Rob Zwetsloot, Super bedankt voor het maken van het filmpje. By the way, Jochem Myjer vind ik geweldig. Anco van Hal, succes met jouw Blogmagazine en uiteraard met het zangduo. Met twee stemmen die zo goed bij elkaar passen denk ik dat ze het nog ver zullen gaan schoppen.

krul1-45.gif

Radio Debuut

 

De huistelefoon gaat en na het zien van het 020 nummer op de display zucht ik eens diep. Denkend dat het weer eens iemand is van één of andere Call Center die mij met zijn of haar gebrekkige Nederlands gaat vertellen dat ik een prijs heb gewonnen via een prijsvraag waar ik niet aan mee heb gedaan, geef ik hem snel door aan mijn man. Met een half oor luister ik naar het gesprek en krijg wederom het draadloze ding weer in mijn handen gedrukt. “Het is voor jou”, wordt er gezegd, waarna ik aarzelend mijn naam zeg. Ik luister naar de zachtaardige stem die zich aan mij voorstelt als zijnde Bert v. Galen van Amsterdam Fm. Na het woord radio raak ik even de draad kwijt, maar pik het net zo snel weer op als hij begint over een afspraak voor een interview. Net als ik mezelf af begin af te vragen hoe ze aan mijn nummer komen, komt de naam Perry Pierik eruit rollen. Het duwtje in mijn rug, zoals het voelt vanuit Soesterberg (bedankt Perry) had ik echt even nodig. Behoudens dat mijn vader ooit het plaatje speciaal voor mij had aangevraagd van The Three Jackets met het nummer “ Het Autootje”, omdat ik mijn rijbewijs die dag had gehaald, was de radio altijd ver van mijn bed. Nu zal ik er toch aan moeten geloven en zal ik a.s. maandag 3 Augustus om 15.00 op de radio te horen zijn. Super trots, super blij en zeker niet te vergeten super nerveus ga ik het weekend in.

krul1-42.gif
tattoo-2.jpg

 

 

 

 

 

Zestien was ik, toen ik mijn eerste tattoo liet zetten. Een puberende flierefluiter die dacht alles beter te weten. Met een glimlach liep ik de tattooshop binnen en stapte met een brede grijns een uur later weer naar buiten. Dat ik daar had gezeten met alleen maar mannen en een half bloot bovenlijf had me niet kunnen boeien. Ook de snijdende pijn die de naald in mijn borst veroorzaakte deerde me niet. Waar ik me wel druk om maakte was hoe ik weer thuis moest komen. Ik was immers zesentwintig kilometer van huis en ging nooit met het openbaar vervoer. Na een lange busrit, waarvan mijn medepassagiers wel gedacht moeten hebben dat ik volslagen krankzinnig was om steeds grijnzend in mijn eigen bloesje te gluren, kwam ik net voor het avondeten thuis. Zes jaar heeft het geduurd, voordat mijn moeder er bij toeval achter kwam dat ik een tattoo had, nou ja, inmiddels waren het er twee. Vandaag, bijna dertig jaar na mijn eerste tattoo, heb ik de vijfde laten zetten waar ik enorm trots op ben.

krul1-40.gif

Verslikt in het leven door Rolf van der leest

 

Zodra ik het boek opensloeg en de eerste paar stukken had gelezen, kreeg ik het gevoel in een gigantische achtbaan te zitten, waarbij de emoties soms heel hoog opliepen. Een puzzel, waarvan iedere aparte gedeelte een stukje was en wat uiteindelijk één mooi geheel werd. Een mooi geschreven biografie waar je trots op kunt zijn. Zeer zeker een aanrader om te lezen en Rolf, mocht ik je ooit ergens tegenkomen, dan zou ik het een eer vinden als je mijn boek zou willen signeren.

 

Irma

krul1-34.gif

Onwerkelijk. Dat is het eerste woord wat er door me heen gaat als ik naast mijn laptop kijk en mijn glanzende, nieuwe boek zie liggen. Bizar. Het tweede woord wat erop volgt is bizar. Ik ga de deur niet meer uit zonder een exemplaar van ‘Driehoeksverhouding’ in mijn tas en zeg nou zelf…… hoe bizar is dat? Met nog steeds het gevoel van ongeloof sla ik blindelings de krant open waar de aankondiging staat vermeld van mijn boek. Voor de zoveelste keer lees ik het stukje en bedenk hoe dankbaar ik ben met de kans die Uitgeverij Aspekt mij heeft gegeven. Maar ook zonder Mark Heuveling die verantwoordelijk is voor de omslag en het binnenwerk en Liza Daen, die, ondanks dat ze het Giga druk heeft, toch de moeite voor mij heeft genomen om alles na te kijken, zou het me nooit zijn gelukt om ‘Driehoeksverhouding’ uit te geven. SUPER bedankt voor alles. Deze is voor jullie.

krul1-26.gif

Viva Barcelona

Al geruime tijd schrijf ik verhalen en met heel veel plezier. Door toch diverse doelgroepen te kunnen bereiken, probeer ik zoveel mogelijk variatie erin te gooien of het nu om lange of korte verhalen gaat. Door een mailtje wat ik ontving van DigiGOP, kwam ik erachter dat iemand mijn verhalen (Viva Barcelona) op die site had geplaatst onder mijn naam en email. Ik had er nog nooit van gehoord en ben er gelijk naartoe gegaan. Het eerste wat ik zag waren de woorden: Gay & Bisexual Content. Twijfelend maakte ik een account aan en het eerste wat ik deed was mijn verhalen eraf halen. Vervolgens een mailtje gestuurd naar de Webmaster hoe het mogelijk was dat mijn verhalen daar zo maar stonden. Het antwoord kwam al snel en het gebeurd dus wel vaker dat er verhalen worden geplaatst van een ander. Ik mailde vervolgens terug, dat ik het niet erg vond als ze er weer op gezet zouden worden maar dan wel onder het kopje BI, want dat was uiteindelijk mijn bedoeling van deze Serie. Ze staan er inmiddels weer op en ik heb daar nog steeds mijn account.

krul1-25.gif

In mijn hoofd is het een chaos. Een chaos door de verhalen die erin zitten. Verhalen waarvan ik vaak wakker lig. Verhalen die eruit moeten, opgeschreven moeten worden, afgemaakt moeten worden. Verhalen met soms een lach en soms een traan. Verhalen die meestal dicht bij de realiteit zitten, maar toch fantasie blijken te zijn. Verhalen die ik met anderen deel, maar ook verhalen die ik voor mezelf houd. Verhalen waarbij ik zeker weet dat lezers ze zullen waarderen, maar ook verhalen waarbij ik twijfel om ze publiceren. Verhalen, verhalen, verhalen……………………….

krul1-41.gif
01.jpg

Hoe het allemaal begon.

9 September 2014. De datum dat voor mij alles veranderde. Het was DE dag dat ik voor het eerst (na twee jaar schrijven) één van mijn verhalen onder de schuilnaam Icek69 publiceerde op een erotische website. Doordat ik schrijven zag als een hobby dacht ik er niet verder over na, totdat ik steeds vaker de vraag kreeg van mijn lezers waarom ik mijn verhaal niet in boekvorm ging uitgeven. Na lang twijfelen stuurde ik mijn Manuscript op naar een Uitgever met de vraag of zij er eens naar wilde kijken, want ondanks de positieve reacties bleef ik onzeker. Een week na het versturen kreeg ik een telefoontje met de mededeling dat ze het uit wilde geven. Inmiddels heb ik het binnenwerk toegezonden gekregen van mijn eerste proefdruk en het ziet er fantastisch uit.